Poniżej przedstawię sposób przyrządzenia trzech rodzajów gulaszu, różnią się one jedynie jednym składnikiem (lub jego brakiem), natomiast jeżeli chodzi o smak to w każdym przypadku jest on zupełnie inny i oryginalny. To od nas zależy, którego z nich użyjemy do naszych placków. Przedstawię również szczegółowy sposób przygotowania samych placków.

Na jednej ze stron znalazłem przepis na placki ziemniaczane, który brzmi „ Z ciasta smażymy placki ziemniaczane. Duże, na całą patelnię i dość grube”. Mój przepis jest nieco bardziej szczegółowy i pozwoli na zrobienie placków nawet osobom, które nigdy tego nie robiły. Podobnie zresztą z przygotowaniem gulaszu. Nie ma tu żadnych kostek czy sosów z torebki jak w niektórych przepisach, a wszystkie kroki są dokładnie i po kolei opisane. Należy jeszcze dodać, iż potrawa ta choć bardzo smaczna nie należy do szybkich, głównie dlatego, że sam gulasz musi się gotować ok 1godziny aby powstał odpowiedni sos. Plus reszta czynności co w przybliżeniu daje ok 1,5 godziny.

Składniki na placki ziemniaczane: (porcja dla dwóch osób)

Ziemniaki – 0,7 kg ( 4 średnie ziemniaki – jak kto woli)
Cebula – 0,3 kg ( 2 średnie cebule)
Mąka – będzie potrzebne ok 2 – 3 kopiate łyżki
Jajko – jedna sztuka
Pieprz, sól – 4 szczypty pieprzu, 6 szczypt soli (dla tych co szczypt nie ogarniają – płaska łyżeczka soli i pół płaskiej łyżeczki pieprzu.

Placki ziemniaczane przygotowanie:

Zaczynamy od zmielenia ziemniaków i cebuli, jeżeli nie mamy maszynki do mielenia, ścieramy ziemniaki i cebulę na tarce, następnie wbijamy do startych ziemniaków całe jajko i dodajemy mąkę, pieprz i sól. Po dokładnym wymieszaniu otrzymujemy masę gotową do smażenia.

Smażenie:

Na patelnię wlewamy olej i rozgrzewamy, każdy ma inny gust więc jest już kwestią indywidualną czy wlejemy dużo oleju, wówczas placki będą bardziej tłuste, czy mniej. Wielkość placków również zależy od tego, na co mamy ochotę i naprawdę nie decyduje o tym czy potrawa się uda czy nie. Jeżeli smażymy placki pierwszy raz to lepiej zrobić mniejsze – jest łatwiej.

Teraz najważniejsze – Gulasz.

Składniki na gulasz węgierski: (również dla dwóch osób)

Mięso – może być wieprzowina (karkówka, szynka), wołowina, cielęcin, co kto lubi – ok 0,5 kg
Cebula – 3 średnie cebule
Papryka czerwona – trzy większe papryki – można też pójść na łatwiznę i kupić czerwoną słodką paprykę w proszku
Przyprawy: Czerwona słodka papryka w proszku 3-4 łyżki, Ziele Angielskie – 4 ziarna, Liść Laurowy – 2 liście, pieprz i sól – podobne ilości jak do masy ziemniaczanej, jeżeli ktoś lubi pikantny gulasz można dodać odrobinę papryki chilli.

Przygotowanie:

Mięso kroimy w kostkę (wielkość taka jak się nam podoba – z reguły kostki ok 2 cm), rozgrzewamy olej na patelni 4 -5 łyżek i wrzucamy pokrojone mięso. Kawałki mięsa obsmażamy tak aby nabrały lekko brązowego koloru. Oczywiście bez przesady, trzeba uważać aby nie przypalić mięsa. Jeżeli tak się stanie sos może wyjść gorzkawy.

Kiedy mięso jest już gotowe, przekładamy je do garnka, a na patelnię wrzucamy cebulę wcześniej pokrojoną w drobną kostkę. Smażymy ją do czasu aż będzie szklista lub brązowawa ale lepiej uważać i kiedy będzie szklista wrzucić ją do garnka z mięsem.

Teraz czas na paprykę. Należy ją zmielić lub zetrzeć na tarce i również podsmażyć na patelni z niewielką ilością oleju, w trakcie smażenia dodajemy słodką paprykę w proszku, smażymy na średnim ogniu ok 15 min. mieszając od czasu do czasu.

Kiedy papryka również jest gotowa dodajemy ją do mięsa i cebuli, do garnka wrzucamy również resztę przypraw i dodajemy szklankę wody. Wszystko to należy gotować na małym ogniu ok 1 godziny, jeżeli woda się wygotuje to należy ją uzupełnić, pamiętając aby nie przesadzić bo sos wyjdzie zbyt rzadki.

Drugi rodzaj gulaszu jest nieco inny. Przygotowanie jest takie samo tyle, że zamiast papryki dodajemy zmielony kminek, do takiej ilości jak powyżej płaską łyżeczkę. Sos wychodzi bardzo dobry, smak kminku nie jest bardzo intensywny i dobrze komponuje się zresztą.

Trzeci rodzaj to gulasz bez papryki i bez kminku. Reszta przygotowania jest taka sama jak w pierwszym przypadku.

Każdy z tych sosów można dodatkowo zagęścić, jeżeli wyjdą zbyt rzadkie. Do zagęszczenia najlepiej użyć zwykłej mąki. Jej ilość zależy od tego jak bardzo gęsty sos chcemy mieć. Przykładowo 1 kopiata łyżka powinna już wystarczyć do zagęszczenia takiej ilości sosu jak powyżej. Jeżeli nadal będzie za rzadki zawsze można dodać jeszcze jedną lub dwie. Należy pamiętać aby mąki nie wsypywać bezpośrednio do sosu. Wcześniej trzeba ją wymieszać z niewielką ilością wody i wtedy dopiero wlać do sosu. Można również zrobić zasmażkę czyli podsmażyć mąkę na patelni z odrobiną masła, następnie rozpuścić to w niewielkiej ilości wody i dodać do sosu.

Jeżeli jednak zastosujecie się do powyższych przepisów sos bez zagęszczania powinien wyjść odpowiednio gęsty, bez mąki będzie również miał bardziej intensywny i wyraźny smak.
Niedługo pojawią się tu również zdjęcia z poszczególnych faz gotowania oraz gotowej potrawy.

Smacznego!

Pochodzenie tego popularnego drinka nie jest jednoznacznie określone. Fernand Petiot twierdził, iż wynalazł ten napój w 1921 roku pracując w barze w Nowym Jorku. Jak nietrudno się domyślić nie była to jedyna osoba przypisująca sobie pomysł na tego drinka.

Podobnie jak pochodzenie samego drinka, źródło jego nazwy również jest niejasne. Nazwa ta jest kojarzona z wieloma postaciami historycznymi. Najczęściej wspominane to Królowa Anglii Maria I Tudor zwana również Bloody Mary. Niektórzy twierdzą, iż inspiracją dla nazwy drinka była gwiazda Hollywood Mary Pickford. Jeszcze inne źródła donoszą, że drink wziął swoją nazwę od imienia kelnerki pracującej w barze o nazwie Bucket of Blood.

Krwawa Mary przepis:

Składniki:
30-45 ml czystej wódki
kruszony lód
sok pomidorowy
sok z cytryny
sól, czarny mielony pieprz, sos tabasco, sos Worcestershire, chrzan, pieprz cayenne
łodyga selera naciowego

Przygotowanie:
Do szklanki wsypujemy wcześniej pokruszony lód, dodajemy po szczypcie soli, czarnego pieprzu, pieprzu cayenne, sosu Worcestershire, sosu tabasco oraz chrzanu. Oczywiście proporcje składników możemy dobierać według własnego uznania. Jeżeli zabraknie nam takich przypraw jak chrzan czy sos Worcestershire to też nic się nie stanie. Następnie dodajemy sok z cytryny (jedną część, standardowo 15 ml), sok pomidorowy (6 części, standardowo 90 ml) oraz wódkę (3 części, standardowo 45 ml). Wszystko to mieszamy łodygą selera naciowego i podajemy (razem z łodygą).

Odmiany Krwawej Mary:

Bloody Beer – w wolnym tłumaczeniu Krwawe Piwo – zamiast wódki dodajemy Piwo.
Bloody Fairy, Red Fairy – Krwawa Wróżka, Czerwona Wróżka – dodajemy Absynt zamiast wódki.
Bloody Geisha, Bloody Ninja – Krwawa Gejsza, Krwawy Ninja (Nindża) – zamiast wódki Sake.
Bloody Margaret – Krwawa Margaret – Gin zastępuje wódkę.
Bloody Maria – Krwawa Maria – Tequila zamiast wódki.
Bloody Molly – Krwawa Molly – Irlandzka Whiskey zamiast wódki.
Bloody Murder – Krwawe Morderstwo – Gin zamiast wódki, ocet ryżowy zamiast sosu Worcestershire, zamiast zwykłego chrzanu chrzan wasabi.
Brown Mary – Brązowa Mary – Whiskey zamiast wódki.

Przygotowując Mojito, sok z limonki mieszamy z cukrem trzcinowym i listkami mięty. Następnie miksturę delikatnie mieszamy i rozdrabniamy listki mięty. Listki nie powinny zostać rozdrobnione na małe kawałeczki, powinny zostać delikatnie roztarte, tak aby jedynie wypuściły aromat. Następnie dodajemy rum i mieszamy tak aby rozpuścił się cukier. Następnie do szklanki dodajemy pokruszony lód i wypełniamy gazowaną wodą. Aby nasz drink nabrał należytego wyglądu musimy jeszcze ozdobić go plasterkiem limonki oraz listkami mięty.

Pochodzenie tego drinka jest kwestią sporną. Jego początki prawdopodobnie sięgają połowy 16 wieku. To właśnie z tego okresu pochodzą wzmianki na temat napoju alkoholowego początkowo robionego z tafii (przodek rumu, alkohol robiony z trzciny cukrowej) lub aquardiente mocnego taniego alkoholu robionego z cukru lub miazgi owocowej o nie najlepszym smaku. To właśnie w celu poprawienia smaku tych alkoholi zaczęto mieszać je z limonką, miętą oraz cukrem trzcinowym. Pomimo, iż wtedy nazwa Mojito nie była jeszcze znana, to i tak kombinacja tych składników jest pierwowzorem dzisiejszego drinka.

Istnieje kilka teorii dotyczących samej nazwy tego drinka. Według jednej z nich wywodzi się ona ze słowa mojo, sezonowej, dodawanej do różnych potraw przyprawy z limonek. Inna teoria mówi, że słowo mojito wywodzi się z hiszpańskiego słowa „mojadito” oznaczającego „trochę mokry” lub „mojado” czyli „mokry”.

Odmiany:
Obecnie bardzo często zamiast cukru trzcinowego dodaje się syropu z tego cukru, natomiast świeży sok z limonki zastępowany jest sokiem z cytryny,
Owocowe Mojito – często biały rum jest zastępowany alkoholami owocowymi np., rum o smak truskawkowym albo mango.
Mojito Meksykańskie – zamiast białego rumu dodawana jest Tequila a zamiast cukru trzcinowego syrop cukrowy.
Dirty Mojito – rum z pikantnymi przyprawami, syrop z cukru trzcinowego, limonki, mięta i soda.
Virgin Mojito – w wolnym tłumaczeniu „Dziewicze Mojito” – bez alkoholu.
Apple Mojito – zamiast białego rumu dodawany jest likier o smaku jabłkowym.
English Mojito – Angielskie Mojito – zamiast rumu dodawany jest gin a zamiast cukru i wody gazowanej Sprite.
Mojito Royal – Królewskie Mojito – zamiast wody szampan.
Mojitaly – zamiast rumu Fernet Branca – włoska gorzka ziołowa wódka oraz

Skąd jednak nazwa? Historia dotycząca nazwy drinka mówi o tym, iż Amerykańscy inżynierowie pracujący przy wydobyciu ropy w Arabii Saudyjskiej w sekrecie dodawali wódkę do małych puszek z napojem pomarańczowym. Ale skąd ta nazwa ? Otóż mieszali oni te mikstury właśnie przy pomocy swoich śrubokrętów.

Screwdriver – przepis:
Drink powinien być zrobiony ze świeżego soku z pomarańczy, czystej wódki (dowolnego rodzaju) oraz lodu (jeżeli sok nie jest odpowiednio zmrożony).
Jeżeli chodzi o proporcje to prościej być nie może. Na jedną część wódki potrzebujemy dwie części soku z pomarańczy.
Czyli przykładowo jeżeli mamy 100 ml soku to dodajemy 50 ml wódki.

Screwdriver – odmiany:

Poor man’s screwdriver – Czyli w wolnym tłumaczeniu biedny screwdriver – zamiast soku z pomarańczy stosujemy napój pomarańczowy.
Hi-Fi – Drink, do zrobienia którego używamy gazowanego napoju pomarańczowego.
Fuzzy cosmonaut – napój pomarańczowy zastępujemy napojem Tang, jest to napój popularny w USA, więc u nas ciężko będzie zrobić drinka w tej odmianie, napój można kupić w sieci (cena ok 30 zł)

Przepis na bardzo smaczny i szybki sos do makaronu – nie koniecznie niskokaloryczny

Czas przygotowania: ok 45 min.

Składniki:

Makaron
Pieczarki – ok 70 dkg
Boczek (może być gotowany lub wędzony, byle nie surowy) – ok 30 – 40 dkg
Śmietana – 200 ml ( mały kubeczek)
Ser pleśniowy typu blue – ok 150 g ( najlepiej Lazur, ale może być inny)
Przygotowanie:

Boczek kroimy w kostkę i wrzucamy na patelnię. Boczek wrzucamy na rozgrzaną patelnie i smażymy ok. 10 – 15 min aż się zarumieni. W tym czasie myjemy pieczarki i kroimy je na plasterki. Dodajemy pieczarki do boczku i smażymy ok 15 min. Kiedy woda z patelni wyparuje i pieczarki są już podsmażone, dodajemy uprzednio pokrojony na kawałki ser blue. Wszystko smażymy na mniejszym ogniu mieszając od czasu do czasu, aż ser się stopi. Kiedy ser jest już stopiony dodajemy śmietanę, mieszamy i pozostawiamy na małym ogniu. W między czasie gotujemy makaron, sosu wystarczy na cztery porcje. Kiedy sos zacznie wrzeć podgrzewamy go jeszcze ok 5 min (można przykryć pokrywką, aby nie pryskał na kuchenkę). Po tym czasie sos jest gotowy do podania.

Smacznego!!

(porcja dla 4 – 5 osób)

czas przygotowania ok 1,5 h

czego potrzebujemy:

makaron Lasagne (płaty) – jedno opakowanie
mięso mielone (najlepiej wieprzowe) – 70 dkg
3 – 4 średnie cebule
3 – 4 ząbki czosnku
2 – 3 średnie pomidory
Przecier pomidorowy 100 – 150 g
ser żółty – ok 200 – 250 g

Przyprawy:
sól, pieprz, oregano, tymianek, bazylia

Do sosu beszamelowego:

mleko – 0,5 l
masło – 1/6 kostki
mąka – 2 łyżki
gałka muszkatołowa

Przygotowanie sosu do lasagne:

Zaczynamy od sosu, w pierwszej kolejności kroimy cebulę w kostkę i wrzucamy na patelnię dodając olej do smażenia. Kiedy już cebula zmięknie (zrobi się szklista) dodajemy czosnek ( może być wyciśnięty w wyciskarce do czosnku lub drobno posiekany). Cebulę z czosnkiem smażymy ok 1 min. tak aby z czosnku wydobył się aromat. Należy pamiętać aby nie przypalić czosnku ponieważ wtedy robi się gorzki. Następnie do cebuli i czosnku dodajemy mięso mielone. Należy je dobrze wymieszać z cebulą. Mięso wraz z cebulą smażymy ok 25 – 30 min. W tym czasie dodajemy przyprawy: sól ( ok 1 – 1,5 łyżeczki, pieprz (kilka szczypt), bazylię, oregano, tymianek (po ok 1-2 łyżeczki). Po 25 – 30 minutach do mięsa dodajemy obrane ze skórki i posiekane pomidory oraz przecier pomidorowy. Aby łatwiej obrać pomidory ze skórki należy je wcześniej sparzyć wrzącą wodą. Wszystko dokładnie mieszamy i pozostawiamy na małym ogniu na ok 15 min. W tym czasie
przygotowujemy sos beszamelowy.

Sos beszamelowy przepis:

Masło rozpuszczamy w garnku, kiedy ma już postać płynną dodajemy 2 łyżki mąki i dokładnie mieszamy uważając aby nie przypalić. Kiedy masło jest już dokładnie wymieszane z mąką dodajemy ok 0,5 l mleka oraz szczyptę gałki muszkatołowej. Gotujemy sos cały czas mieszając aż zacznie wrzeć, jak tylko się zagotuje jest gotowy.

Teraz należy połączyć wszystkie składniki. W międzyczasie włączamy piekarnik nastawiając temperaturę na 150 – 170 stopni.

Przygotowanie Lasagne:
Na dno naczynia żaroodpornego wylewamy niewielką ilość sosu beszamelowego, następnie układamy warstwę makaronu (makaronu nie trzeba wcześniej gotować). Na makaron kładziemy warstwę sosu pomidorowego ( sos należy tak podzielić aby wystarczyło na 4 warstwy), na sosie układamy makaron i polewamy beszamelem, na który kładziemy kolejną warstwę sosu pomidorowego. Identycznie postępujemy ze wszystkimi warstwami. Ostatnią warstwę makaronu polewamy pozostałym beszamelem (najlepiej jeżeli na tą warstwę zostanie ok 1/3 całego sosu beszamelowego), na którym układamy ser żółty (może być tarty lub w plastrach).

Naczynie wkładamy do wcześniej nagrzanego piekarnika i pozostawiamy tam na 40 – 50 min.

Smacznego !!!

Składniki:

Mąka – ok 0,5 kg – najlepiej jeżeli jest to mąka tortowa.
Drożdże – ok 50g – najlepiej nadają się zwykłe drożdże dostępne prawie we wszystkich sklepach spożywczych.
Sól – łyżeczka soli – nie płaska ale też nie kopiata.
Cukier – łyżeczka cukru – podobnie jak w przypadku soli.
Oliwa z oliwek, ale może być olej roślinny – najlepiej odmierzyć łyżkami stołowymi, 5-6 łyżek.
Ciepła woda – ok 130 ml – ok. ¾ szklanki

Przygotowanie:

Na samym początku należy rozpuścić drożdże. W tym celu kroimy drożdże na drobne kawałki wsypujemy do szklanki z ciepłą wodą i mieszamy, kiedy drożdże się rozpuszczą odstawiamy szklankę z drożdżami na bok.

Mąkę wsypujemy do dużego garnka (najlepiej taki o pojemności 4 – 5 l), następnie dodajemy sól, cukier, oliwę (olej) oraz rozpuszczone wcześniej drożdże. Wszystko trzeba starannie wymieszać.
Ciasto mieszamy i ugniatamy ręką, jego konsystencja powinna być taka aby ciasto nie kleiło się do ręki i jednocześnie nie było zbyt twarde. Jeżeli ciasto jest zbyt kleiste trzeba dosypać mąki. Jeżeli natomiast jest zbyt twarde dolewamy odrobinę wody.

Kiedy ciasto ma już odpowiednią konsystencję. Tworzymy z niego kulę, którą posypujemy z każdej strony mąką. Następnie kulę ciasta kładziemy na dnie garnka, który przykrywamy pokrywką lub talerzem. Jeżeli jest to przeźroczyste przykrycie trzeba dodatkowo położyć na nim ściereczkę lub ręcznik ponieważ ciasto najlepiej rośnie w ciemności. Ciasto potrzebuje również ciepła. Jeżeli zostawimy je w temperaturze pokojowej wówczas będzie ono potrzebowało ok 30 – 40 min. Jeżeli chcemy aby ciasto było gotowe wcześniej można cały garnek wraz z nakryciem wstawić do ciepłej wody lub postawić na rozgrzanym kaloryferze. Wówczas ciasto będzie gotowe w 20 – 30 min.

Kidy ciasto urośnie, wyciągamy je z garnka i ugniatamy w rękach, ponownie formujemy z niego kulę.
Blachę z piekarnika posypujemy mąką po czym formujemy na niej placek. Placek można oczywiście uformować w rękach kręcąc go z dużą prędkością, jest to jednak sztuka, którą potrafią jedynie doświadczeni pizzerzy, dlatego jeżeli ktoś tego nie potrafi to lepiej niech nie próbuje i uformuje placek na blasze. Można to robić rozgniatając placek równomiernie we wszystkich kierunkach lub po prostu użyć wałka. Ważne jest aby nie był on przyklejony do blachy, dlatego w trakcie formowania sprawdzamy czy nie klei się do blachy, jeżeli tak jest wówczas podsypuje pod ciasto mąkę. Odpowiedni placek powinien mieć 3 – 4 mm grubości i ok 40 cm średnicy.

Sos na ciasto – przepis
składniki na 1 pizze o średnicy 40 cm.

Koncentrat pomidorowy – 200 g
Oliwa z oliwek lub olej – 3 – 4 łyżki
Przyprawy:
Oregano – 1 łyżeczka
Bazylia – 1 łyżeczka
Tymianek – 1 łyżeczka
szczypta soli i cukru

Przygotowanie: Bardzo proste, wszystkie składniki wrzucamy do miseczki i dokładnie mieszamy.

Kiedy mamy już przygotowany sos, dokładnie smarujemy nim wcześniej uformowany placek.
Teraz wystarczy dodać składniki.

i jest….